Obrzęk śluzowaty dorosłych

Choroby » Obrzęk śluzowaty dorosłych

Obrzęk śluzowaty dorosłych (myxoedema) jest niedoczynnością tarczycy występującą dopiero w wieku dojrzałym. Na skutek zakończenia procesu wzrostu i rozwoju umysłowego zaburzenia wywołane wypadnięciem czynności tarczycy nie są tak poważne jak u dziecka, ale i tutaj występuje jeszcze szereg ciężkich zaburzeń ogólnych. Najczęstszą przyczyną wystąpienia niedoczynności tarczycy w wieku dojrzałym są zbyt doszczętne zabiegi operacyjne na tarczycy w przypadku jej nadczynności lub wola, bądź usunięcie tarczycy wskutek nowotworu złośliwego. Dalej przyczyną obrzęku śluzowatego mogą być przewlekłe stany zapalne tarczycy, zwłaszcza choroba Hashimoto.

Z głównych objawów chorobowych w obrzęku śluzowatym należy wymienić zgrubienie, wysuszenie i łatwe łuszczenie się skóry. Skóra ta sprawia wrażenie skóry obrzękniętej, jednak po ucisku dołek nie pozostaje (jak podczas prawdziwego obrzęku skóry). Ten rzekomy obrzęk skóry wywołany jest nagromadzeniem się śluzu łącznotkankowego w tkance podskórnej. Wskutek obrzęku śluzowatego skóry twarz tych chorych sprawia wrażenie nalanej z obwisłymi powiekami i tępym wyrazem twarzy. Język jest gruby. Struny głosowe są obrzęknięte, co w rezultacie daje mowę trudno zrozumiałą, ochrypłą. Ponadto mowa jest zwykle bardzo wolna z powodu ogólnej powolności, co nadaje tym chorym swoiste piętno otępienia. Włosy na głowie zazwyczaj wypadają, a jednocześnie występuje brak owłosienia pach, wzgórka łonowego i brwi. Dalej występuje zaparcie stolca, które często prowadzi do powstania jelita grubego olbrzymiego (megacolon).

Palce u rąk są krótkie, grube. Często stwierdza się ogólne otępienie umysłowe z utratą pamięci. Popęd płciowy zazwyczaj zanika, u kobiet rozwija się bezpłodność. Podstawowa przemiana materii jest obniżona, wynosi około 20-40%. Ponadto często występuje niedokrwistość wtórna wraz ze zmniejszeniem się ilości krwi krążącej. Dalszą typową cechą obrzęku śluzowatego są swoiste zmiany ze strony serca. Żondek w 1918 r. jako pierwszy stwierdził .znaczne powiększenie wymiarów serca. Powiększenie może być tak znaczne, że naśladuje w obrazie rentgenowskim wysięk worka osierdziowego. Skurcze serca są mało wydatne, powolne. Przyczyną tego znacznego powiększenia serca jest, podobnie jak w skórze, gromadzenie się śluzu w mięśniu sercowym. Badaniem elektrokardiograficznym stwierdza się w tych przypadkach charakterystyczne zmiany w postaci ogólnego obniżenia załamków we wszystkich odprowadzeniach, przy wolnej czynności serca, przy czym załamki mogą być we wszystkich odprowadzeniach podstawowych od-wrócone. Na skutek dużych zmian mięśnia sercowego mogą wystąpić objawy niewydolności krążenia.

Leczenie tych postaci niewydolności krążenia za pomocą przetworów naparstnicy nie daje żadnej poprawy, dopiero leczenie przetworami tarczycy daje korzystne wyniki. Leczenie obrzęku śluzowatego przetworami tarczycy wprowadził w 1891 r. Murray. Chora leczona przez tego autora zmarła dopiero w 1919 r. w wieku 74 lat, ciesząc się w ciągu całego okresu leczenia pełnym zdrowiem. Odtąd opisano szereg podobnych przypadków leczonych w ciągu wielu lat przetworami tarczycy. Dawkowanie w tych przypadkach, podobnie jak w kretynizmie, powinno być dostatecznie duże.